این نوشته را بعد از تریبون آزادی که امروز از طرف صدا و سیما در دانشگاهمان برگزار شد می نویسم، من هم در یک فرصت کوتاه ۳دقیقه ای پشت این تریبون آزاد حرف زدم، اما وقتی حرفهای باقی دانشجویان را می شنیدم بعدش کلی حسرت می خوردم که چرا حرفهایی که اکنون می نویسم را آنجا به زبان نیاوردم. مطلبم را مثل آنجا اینگونه آغاز می کنم: سلام آقای رئیس جمهور بعدی!من یک دانشجوی مسلمان ایرانی هستم. نه تنها مسلمان یا تنها ایرانی. یک مسلمانِ ایرانی. دوستانم در صحبتهایشان می گفتند که سر خورده شده اند وقتی از پشت تلویزیون دیده اند که یک دلقک به سمت تو گوجه پرتاب کرده است. احساس ذلت و فرومایگی بهشان دست داده وقتی دیده اند که عده ای دیپلمات معلوم الحال در حین صحبتهای شما این مجلس را ترک کرده اند. سختشان آمده و عزتشان لکه دار شده که جهانیان (که البته نمی دانم دقیقا مرزهای این جهانیان به کجا محدود می شود، امیدوارم صرفا به اروپا و امریکا محدود نشود) در حالیکه خود، پرونده ی قتلهای بیشمارشان روی میز دادگاههای بین المللی است آنها را تروریست خطاب کنند. دوستانم هی هم می گویند که نباید خود را نماینده فکر تمام ایرانیهای مسلمان بگذاریم. اما آقای رئیس جمهور بعدی! حرف دوستانم را که شنیدی حرف مرا هم گوش بده. وقتی که یک دلقک تو را به جرم دفاع از حق مطلوم مورد اثابت گوجه قرار می دهد من به تو افتخار می کنم. چراکه اگر مرد بود و واقعا حرفهای تو را حرف ناحق و زور می دانست لنگه کفشش را که مال خودش بود پرتاب می کرد نه گوجه ای را که به او داده بودند! من به تو افتخار می کنم که تو را و مرا بخاطر گفتن حرف حق، تحریم می کنند و تروریست خطاب می کنند.

اما به تو افتخار نمی کنم که زمانی که تمام مرزهای آبی و خاکی کشورم را دشمن اشغال کرده است، هم کیشانم را در زندانهای خود عریان می کنند، مرزهایِ آرمان و سرزمین موعودم، فلسطین، را روز به روز تنگ تر می کنند، زمانیکه حرم مولایم علی علیه السلام را زیر بنباران گلوله های خود حتک حرمت می کنند، وقتی برادران افغانم را به بهانه های واهی راهی گوانتاناموهایشان می کنند، وقتی هرچه نرمی می کنی و داوطلبانه تعلیق می کنی آنها تو را تهدید میکنند و ظالمانه تحقیر میکنند، وقتی تو اخلاق مدارانه مهرورزی می کنی تو را تروریست و محور شرارت می نامند، وقتی حق مسلمت را طلب می کنی، آنها تو را با انواع افتراها خطاب قرار می دهند و برعلیه تو تبلیغ می کنند، وقتی همه این ظلمها را به تو کرده اند و ملتت را ماموران آژانسهایشان به انحاء گوناگون تحقیر کرده اند، وقتی هرچه خوبی کرده ای با بدی به تو جواب داده اند و از بدخواهی و توطئه چینی علیه تو هیچگاه سیری نیافته اند، وقتی آنها نظریه برخورد تمدنهای خود را در بوق و کرنا می کنند و در عمل آن را سرلوحه اعمالشان قرار می دهند، من به تو افتخار نمی کنم اگر بروی و با آغوش گرم تئوری گفتگوی تمدنها را مطرح کنی و بگویی ما آماده ایم برای مذاکره و خلع سلاح شدن، برای تحقق گفتگو هم هر پیش شرطی را حاضریم قبول کنیم، حاضریم از حقوقمان بگذریم، حاضریم از آرمانهایمان بگذریم، حاضریم اصلا تمام عزت و شرفمان را که برای حفظش خون داده ایم تعلیق کنیم و تمام سلاحهایمان را تحویل دهیم تا با شما صحبت کنیم و در پرتو مذاکره با شما آزادی حقیقی را بدست آوریم! آری آقای رئیس جمهور بعدی هرکه می خواهی باش اما هیچگاه فراموش نکن که مولایمان علی گفت: اگر تمام دنیا روبروی من بایستند و حرف حق مرا به سخره بگیرند، منِ علی به تنهایی باز می ایستم و سخن حق خود را فریاد می زنم.